اسماعیل صدر

(1338 -1258 ق)، عالم دینى، فقیه و مرجع تقلید. معروف به صدر اصفهانى. نسبش به ابراهیم اصغر فرزند امام كاظم (ع) مى‏رسد. در اصفهان به دنیا آمد و همان جا نشو و نما یافت، در شش سالگى پس از فوت پدر تحت تربیت برادرش، حاج سید محمد على آقا مجتهد، قرار گرفت و مقدمات را نزد او خواند. بعد از فوت آقا مجتهد، تحت تعلیم شوهر خواهرش، شیخ محمد باقر اصفهانى، صاحب «هدایه المسترشدین»، قرار گرفت و نزد وى فقه آموخت. در 1281 ق به نجف مهاجرت كرد و ملازم بحث شیخ راضى بن محمد آل خضر نجفى و بحث شیخ مهدى بن على كاشف الغطاء گشت. سپس مدتى در خدمت میرزاى شیرازى قرار گرفت. و با وى به سامراء مهاجرت كرد و عده‏اى از شاگردان سطح متوسط میرزا را درس گفت و بعد از وفات میرزا یك سال و چند ماه در سامراء ماند و در 1314 ق به كربلا رفت و در انجا به ترویج دین و انجام وظائف مذهبى مشغول شد و مرجع تقلید آن دیار گشت. میرزاى نایینى، سید شرف‏الدین عاملى، حاج سید حسین فشاركى، شیخ غلامحسین مرندى حائرى و شیخ موسى كرمانشاهى حائرى از شاگردان وى بودند. او در كاظمین از دنیا رفت و همان جا دفن شد. در «ریحانه الادب» سال وفات وى 1337 ق ذكر شده است. از آثارش: «انیس المقلدین»؛ حاشیه «نجاه العباد» شیخ محمد حسن صاحب «جواهر»؛ «مفتاح الهدایه»، رساله عملیه.

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.